Showing posts with label CERITA. Show all posts
Showing posts with label CERITA. Show all posts

Thursday, October 9, 2014

Menunda Kematian dengan Bersedekah

Assalamu'alaikum wr. wb. sahabat...

Hanya Alloh sajalah yang mengetahui kematian seseorang.
Ada suatu kisah islami yang patut dijadikan teladan, dijadikan bahan renungan.
Kisah seorang pemuda yang berhasil menunda kematian hingga menjadi kakek hanya dengan bersedah.

Kisah ini terjadi pada jaman Nabi Ibrahim as, Beliau mempunyai seorang murid yang akan segera menikah. Tapi sebelum menikah si pemuda ini, Nabi Ibrahim as ditemui oleh malaikat yang memberitahukan bahwa usia pemuda itu tidak sampai sehari lagi.
Bagaimana kisahnya, yuk dibaca.

Nabi Ibrahim as

Kisahnya.
Suatu hari Nabi Ibrahim didatangi oleh salah satu muridnya, dan ia menceritakan bahwa ia akan segera menikah besok pagi.
Setelah berbincang sejenak, anak muda tersebut meninggalkan Nabi Ibrahim.

Beberapa saat kemudian, Malaikat Maut mendatangi Nabi Ibrahim dan bertanya,
"Siapa anak muda yang tadi mendatangimu wahai Ibrahim?" tanya Malaikat Maut.
"Yang anak muda tadi adalah sahabat sekaligus muriduk," jawab Nabi Ibrahim.
"Ada apa dia datang menemuimu?" tanya Malaikat Maut lagi.
"Dia menyampaikan bahwa dia akan melangsungkan pernikahan besok pagi," jawab Nabi Ibrahim.
"Wahai Ibrahim, sayang sekali umur anak itu tidak akan sampai besok pagi," jelas Malaikat Maut.

Setelah berkata demikian, Malaikat Maut pergi meninggalkan Nabi Ibrahim.
Keesokan harinya Nabi Ibrahim berjalan menuju rumah pemuda tersebut, dan alangkah terkejutnya Nabi Ibrahim melihat pemuda itu masih dalam keadaan hidup.
Dan pemuda itu akhirnya melangsungkan pernikahan dengan lancar. Nabi Ibrahim turut bahagia melihat muridnya menikah.

Pemuda Masih Hidup Hingga Umur 70 Tahun.
Walau senang, terbesit rasa sedih, rasa kasihan karena Nabi Ibrahim tahu bahwa kebahagiaannya tak akan lama. Namun apa yang terjadi berkata lain.
Hari berganti hari, minggu berganti minggu, bulan berganti bulan, dan tahun berganti tahun, Nabi Ibrahim malah melihat anak muda ini panjang umurnya, hingga usia anaj muda ini 70 tahun.

Nabi Ibrahim merasa penasaran, dan tak lama kemudian malaikat datang menemuinya.
Langsung saja Nabi Ibrahim menanyakan tentang keganjilan itu, karena Malaikat tidak pernah akan berbohong.

"Apa gerangan yang membuat Alloh SWT menahan tanganmu untuk tidak mencabut nyawa anak muda itu dulu?" tanya Nabi Ibrahim.
"Wahai Ibrahim, di malam menjelang pernikahannya, anak muda tersebut menyedekahkan separuh dari kekayaannya. Dan ini yang membuat Alloh memutuskan untuk memanjangkan umur anak muda tersebut hingga engkau masih melihatnya hidup hingga sekarang," jelas Malaikat.

Kematian memang di tangan Alloh, kawan.
Memajukan atau memundurkan kematian adalah hak Alloh, dan Alloh memberitahu lewat RasulNya.

Rasulullah SAW pernah bersabda bahwa sedekah itu bisa memanjangkan umur.
Jadi, bila disebut ada sesuatu yang bisa menunda kematian, itu adalah SEDEKAH.

Jadi tunggu apa lagi, mari kita bersedekah semampu kita bagaimanapun keadaan kita, entah sedekah dengan harta, tenaga dan sebagainya.
Sumber:kisahislamiah.blogspot.com

Monday, July 29, 2013

ABU YAZID AL BUSTHAMI – RAJA PARA MISTIK

Abu Yazid Thoifur bin Isa bin Surusyan al-Busthami, lahir di Bustham terletak di bagian timur Laut Persi. Meninggal di Bustham pada tahun 261 H/874 M. Beliau merupakan salah seorang Sulton Aulia, yang juga sebagai salah satu Syeikh yang ada dalam silsilah dalam thoriqoh Sadziliyah dan beberapa thoriqoh yang lain. Kakek Abu Yazid merupakan penganut agama Zoroaster. Ayahnya adalah salah satu di antara orang-orang terkemuka di Bustham.
Kehidupan Abu Yazid yang luar biasa bermula sejak ia masih berada dalam kandungan. “Setiap kali aku menyuap makanan yang kuragukan kehalalannya”, ibunya sering berkata pada Abu Yazid, “engkau yang masih berada didalam rahimku memberontak dan tidak mau berhenti sebelum makanan itu kumuntahkan kembali”. Pernyataan itu dibenarkan oleh Abu Yazid sendiri. Setelah sampai waktunya, si ibu mengirim Abu Yazid ke sekolah untuk mempelajari Al Qur-an. Pada suatu hari gurunya menerangkan arti satu ayat dari surat Luqman yang berbunyi, “Berterima kasihlah kepada-Ku dan kepada kedua orang tuamu”.
Ayat ini sangat menggetarkan hati Abu Yazid, ia lalu meletakkan batu tulisnya dan berkata kepada gurunya, “ijinkanlah aku pulang, ada yang hendak kukatakan pada ibuku”. Si guru memberi ijin, Abu Yazid lalu pulang kerumah. Ibunya menyambut dengan kata-kata,”Thoifur, mengapa engkau sudah pulang ? Apakah engkau mendapat hadiah atau adakah sesuatu kejadian istimewa ?”. “Tidak” jawab Abu Yazid, “Pelajaranku sampai pada ayat dimana Allah memerintahkan agar aku berbakti kepada-Nya dan kepada engkau wahai ibu. Tetapi aku tak dapat mengurus dua rumah dalam waktu yang bersamaan. Ayat ini sangat menyusahkan hatiku. Maka wahai ibu, mintalah diriku ini kepada Allah sehingga aku menjadi milikmu seorang atau serahkanlah aku kepada Allah semata sehingga aku dapat hidup untuk Dia semata”. “Anakku” jawab ibunya, “aku serahkan engkau kepada Allah dan kubebaskan engkau dari semua kewajibanmu terhadapku. Pergilah engkau menjadi hamba Allah.

Tuesday, July 23, 2013

khianat

Bintang-bintang mulai bermunculan. Langit sudah mulai hitam. Sepi. Wussh...!!. Angin bertiup kencang pada malam itu. Linda hanya duduk termenung di ruang tamu. Tiba-tiba... tok..tok..tok.. terdengar suara orang mengetuk pintu.
huhh..siapa ya, malam-malam begini??
“iya tunggu sebentar!!”
Linda pun beranjak dari tempat ia duduk dan berjalan menuju pintu. Tetapi saat membuka pintu. Kosong. Tak ada satu pun orang di depannya. Linda terheran. Anneh..!! pikirnya. Linda melangkahkan kaki ke depan bermaksud ingin mencari orang usil yang mungkin sedang mengerjainya. Tapi hasilnya nihil. Memang tidak ada siapa pun di sana. Ah..mungkinkah aku sedang berhalusinasi??. Linda pun berbalik dan kembali masuk ke dalam rumahnya. Saat berdiri tepat di depan pintu. Shrrekk.... Linda merasa ia telah menginjak sesuatu. Dan ternyata benar. Sebuah amplop putih yang ia injak.
“Amplop siapa ini?? Apa amplop ini ditujukan kepadaku?? Atau mungkin salah alamat??” Tanya Linda dalam hati.

Untuk putriku Meylinda Putry Cecylia.

Monday, July 1, 2013

SEGO TEMPONG MBOK LEBOH

Mbok Eduk saiki orép dèwèkan (rondo) sakat mari ditinggal mati kang lanang sabené béwén sing, tanggal 12 Mulud 1434 H kepungkur. Ditinggali anak loro’ lanang siji wadon siji, anak lanangé kelas X SMA arané Buwang, wadoné arané Leboh hang magih kelas IX SMP. Mbok Eduk dalu tengah wengi sak wisé sholat hajat ambi wiridan sak bisané mandengi anaké kang turu ring sebelahé yané sholat lail, dadiyo sedilut yané tau mondok, suwi-suwi hing keroso motoné mberebes milei, ènget kang lanang hang wis moléh nyang alam kelanggengan madep Gusti Allah kang nggawè orép, ring njero atiné ngomong: “Wang lan anakisun wadon Leboh... saikei Bapakiro wis hing ono’ wis molèh nyang Gusti kang nggawé orép, hiro kabyèh dadiyo wong kang sholéh lan pintaer supoyo biso njunjung derajaté emak lan bapairo’, ojo dadi wong kang duroko” ; Mbok Eduk terus ndongo :“ Duh Gusti Kang Moho Kuwoso kulo nyuwun dumateng panjenengan Gusti duduhno dalan hang leres kulo lan anak-anak kulo supoyo selamet wonten ndonyo lan akherat, sokanono rejeki hang kathah barokah Gustii Allah Allah Allah ya Rasulullah” : “Washollallahu ‘alaa sayyidina Muhammad wa’alaa aalihi washohbihi, ajma’iin walhamdulillaahi robbil ‘aalamiin, aamiin ya robbal ‘aalamiin “ gedigu iku hang dilakoni Mbok Eduk saben benginék.

Kang Monèk lakiné Mbok Eduk mulo sing ninggali bondo warisan akèh, polaé pegawèani dagang serabudan, dagang paen baén poko’é ngasilaken. Ono usum durèn, manggis, rambutan, poko’é usum wo-wohan paen baén iku hang didagang. Dagangané hang mesti saben dinanék hang sing tau ono asaté gedang. Ring Pasar Songgon kang Monék nggelar dagangané. Tapi serto Kang Monék wis hing ono’ Mbok Eduk hang nggentèni dodolan gedang utowo wo-woan usuman liyané. Gusti Allah kadung arep ngangkat derajaté menungso hing langsung nemu dalan hang énak. Contoné hang dialami Mbok Eduk, bondo lan dodolan wo-woan hang ditinggali lakiné suwi-suwi hing tambyah akèh naming malah sod embuh paran sebabék, dagangan wo-woan biasané ramé hang tukau, saikei hing ramék koyo bengènék. Ujiané Allah nyang Mbok Eduk sakat ditinggal mati hang lanang aboté temenanan. Sangking aboté ngadepi orép soro hang hing biso dinalar. Yo paran dodolan wo-woan hang didasaraken hing pati payau, malah akeh hang podo bosok pungkasanék .... jobrod wéh.
Mbok Eduk wong dasaré tau nyantrei ring pondokan, suwiné yané mondok ambi Pak Kiai tau diwulang masalah agomo bab Aqidah Qodlo Qodar, Ikhtiyar lan Tawakkal. Pak Kiai Dawuh: “Poro santriku kabeh wong orép iku kudu nerimo ing pandum Gusti” ; “wong orép kudu nyambut gawé utowo ngamal”. Mulané dadiyo kendei baén dodolan nerusaken dodolan tinggalane hang lanang terus dilakoni, sholat bengi yo ugo terus dilakoni saben bengi sangking kepinginé biso minteraken anakék, ojo sampek uripe soro koyo yanék. Dalu tengah wengi pas malem Jemuah sak uwise dzikir lan ndongo mageh nganggo rukuk yané ngimpi ditemoni Iyek Anangé hang wis ninggal donyo ngomongi yanék : “ Byéng putunisun siro ojo béngung lan ojo kuwatir”; “ Iman lan sembayangiro hang jejeg lan temenanan” ; “ enggih Nang “ Anangé terus ngomong maning: “ Ojo dodolan wo-woan hiro byèng “ . “ napuwo heh Nang “ eduk takon setengahé heran kok anangé ngomong gedigau. “dodolono liyane baén “ terus Yèk anangé pamit “wis byèng hun nak moléh”. “ nggih Nang “ Mbok Eduk kaget magih nganggo rukuk, jenggirat tangi mlaku nyang ceding wudlu maning terus sholat shubuh.
Masak kanggo sarapan anak-anaké wis dadi kebiasaané mbok Eduk. Jam setengah limo’ Buwang lan Leboh digugai .... sholat sholat wis shubuh. “ Nggih Mak” laré loro mau jenggirat tangi, adus, sholat shubuh terus siap-siap nganggo kelambi seragam sekolah, ambi ngenteni sarapané belajar pelajarane hang arep dipelajari ring sekolahan. Lik byeng kei sarapané wis mateng, sarapono wéh. “ Enggih Mak “ keloronan sarapan sak ananék hang penting wetengé ono isinék. Iwak teri lan sambel terasei sarapan sederhana saben dinanék. Buwang lan Leboh yo hing tahu sambat nyang ema’ék, dasar laré hang taat lan bekti nyang wong tuwèkèk. Jam stengah enem anak-anaké pamit “mak kulo melampah sekolah, pendongané mak” ; “ yo lék byeng ati-ati ring ndalan ojo lali ndongo njaluk selamet“ . “ enggih mak amiin ambi salaman nyang emakék” Serto anaké wis melaku mbok Eduk nyiplang sepidah montoré, nyang pasar ambi nggowo daganganék. Lapak dibokak “Bismillahir Rohmanir Rohiim.... (laris X3) saking kersané Allah” dongané mbok Eduk supoyo dodolané payu. Al hamdulillah dadiyo hithik ono payunék naming yo hing koyo raméné koyo magéh diadepi lakiné bengwèn.

Wis seminggu kepungkur impèn ditemoni Iyèk Anangék hing tau dipikir ambi mbok Eduk. Naming seto mari tahajud, wiridan, yané keturon maning ngimpi ditekani Anangé. Lan isiné impèn hing bido ambi impene hang sabenék. Buru mbok Eduk mikir-mikir pa’en indané yooh artine impènhun ikai ??? Buwang diceluk Lék Wang miniyo tah solong. “ Nggih ènten nopo mak ?” . “ngkésuk Sabtu pelajarané ono hang ulangan tah? ... kadung hing ono’ hiro arep hun jak nang umyahé Pak Yai guruné emak, nggaweka’en surat ijin titipno kancaniro’ enkesuk” . “nggih mak kulo poron” mboten enten ulangan dinten niki mak.
Sabtu esuk adiké wadon wis mari sarapan terus pamitan “ pendongané mak kulo melampah sekolah” . “ yo melakuwo hang ati-atei ojo selaperan myakné selamet lakuniro ring dalan “. Leboh “ enggih mak As salaamu’alaikum Wr. Wb “ . “ Ayo wéh lék melakau myakné hing kawanen gadugé ring konok “ ; “ojo surat-suraté, jakèt lan helmiro myakné selamet “ . Buwang melebu kamar salén celono levi’s jakètan kolét tinggalané tinggalané Bap’ék. Serto Buang metu teko kamaré keroso semendal atiné mbok Eduk weruh anaké wis lancing tanggung hang sagahé hing mbuwang Bap’ék, hing keroso eluhé nètès mberebes milai. “Monggo mpun mak melampah “ . “ yo ayo wéh ... Bismillahi tawakkalnaa ‘alallah laahala walaa quwwata illaa billaahil ‘aliyyul ‘adhiim ... (selamet x3) sangking kersané Allah, laa ilaaha illallah Muhammadur Rosuulullah. Amiin x3 ya robbal ‘aalamiin.

Gadug ring umaé Pak Yai jam setengah songoan gedigau, mbok Eduk uluk salam. “Wa’alaikum salaam” ééé ènten dayoh “ monggo-monggo mbok Aby tasik dluha sampèan rantos kerin, kulo teng wingking kerin. Let sedilut putri Pak Yai ngetoka’en wédang kopi telung cingkir di sosol Pak Yai medal “ Yééé riko Duk ? wis lawas yoh? Hing tau merenék “ . “ nggih Yai .. sak umurané anak kulo nikai’’ ; “ Wis duwanak piro’ ? kok Bapa’é hing dijak ? “ . kerungu pak Yai nyebut Bapa’é hing dijak Eduk meneng motoné ngembung éluh maning nberèbès ring pipinék. Ndeleng Eduk ngéluh motonék Pak Yai meneng ngeningaken roso pikir lan dzikir ambi setengah kagèt : “ Astaghfirullah ... sepuranen hun Duk hang akèh, hunhing weruh”;” Yo talah Duk menungso orép kudu nerimo pandumé Allah, Iman Sabar lan Tawakkal. Inna lillahi wa inna ilaihi rooji’uun”; “ nggih Yai kulo ihlas “ Eduk terus ngaturaken kelepatan lan : “Sowan kulo ngerikai sepindah silaturrahmi, kaléh nyuwun nasehat , tigho nyuwun pendongo saking Yai” Menenga’en pikir lan dzikir ... “sampèk lalai ayo diombikselak adaem” . “ nggih Yai “ Buwang lan ema’ék terus ngombik bareng pak Yai ... “Al ham dulillah” bareng.

“Wong orép ring ndonyo iku Duk kudu nerimo pandum Gusti Allah, paen hang hiro alami hing hiro dèwèk”. “Kulo kudu kepundai Yai ?” Mbok eduk nyelani dawuhé Yai. “ yo gedigi Duk iki pumpung anakiro ono’ gdigi lék “ Hiro anak lanang hang tuwèk yo kudu bekti nyang mmairo’ ojo nggagal dadi laré’ sebab wong bekti nyang wong tuwèk apik pongkasane’, sebaliké wong hang duroko ambi wong tuwèk kedongsang-dongsang uripék. Hiro sekolah hang patheng myakné biso njunjung derajaté emmak lan bapiro’ hang wis moleh ring alam kelanggengan”. “Enggih Yai” meh byarengan Buang lan ema’ék nyauri Pak Yai. Lan kanggo hiro Duk paen hang hiro impèkaen “ omongé sembyahiro iku lakononok “. Mbok Eduk setengaé rodo kagèt njero atiné ngomong “ kok Pak Yai weruh hun ngimpai padahal hung hing cerito” . Pak Yai nerusaken wejangané nyang Mbok Eduk: “uliiro ngelakoni sholat, tahajud, dzikir lan ndongo saben bengei iku Duk ojo sampék pedhot, malah-malah tambaono dzikir Surat Al Ihlas, lan Surat Al Qodr terus ndongo paen baén in Sya Allah dikabuli lan dijogo gudo rencanané hang duwé sejo hang èlèk nyang hiro’ ”. “Enggih Yai kulo ngertos” èdèng Mbok Eduk nyauri. Serto wis rodo suwi lan akèh-akèh Pak Yai ngwani wejangan, Mbok Eduk terus pamitan moléh. “ Yo wis Duk hang atai-atai ring dalan mugo-mugo dodolaniro lancar”. “Amiin”

Malem Ahad Mbok Eduk sak anakék bareng-bareng ndeleng tipei ambi cekikikan. Hang dideleng OVJ yo pantes baén gemuyuné sampèk cekikikan. Serto wis mari buru podo meneng kabyeh. Byangeté meneng kabyeh Mbok Eduk ngomong nyang anak-anakék: “Wang ... Boh In Sya Allah dino Rebo’ embyèn hun hing dodol wo-woan maning” setengah rodo kagyèt anak-anakék “ Napuwo Mak ? ènten nopo’ ? terus ajeng medamel nopo’ ?” . emak terus nyaut : “ Dodolan sego’ ba’én”;” sego tempong “ ; “ yééh ... kulo ndarani ajeng medamel teng luar negerei ojo Mak ndiko tasik enèm kulo wedos Maak “. “ hiing hun hing kepingin nyang luar, dadiyo picis akèh naming hiro kelèlèran hun emoong” . “ yo enggih pun Maak .. diarani nopo Mak warungék ? “ Leboh takon nyang emaék . “ Kelendei kadung hun arani : “ SEGO TEMPONG MBOK LEBOH “ . Buwang ambi gemuyu cekikikan “saé niku Mak” Leboh protès “ kok aranhun hang diengguk kok hing arané kang Buwang baén?” . Mbok Eduk ngerti hang dikarepaken Leboh “ hiro ésén byèmg?” . “ Yo uwis kadung gedigu peseno tulisan utowo bèner tah lék aranék .. warung “ SEGO TEMPONG MBOK LEBOH “ Sakat dino Rebo’ iku mbok Edok mbokak warung Sego Tempong Mbok Leboh sampék saikei ramé langgananék hing tau sepei, sampék kesuwor nyang endi-endei.

Banyuwangi 13 Rejeb 1434 H / 22 Mei 2013
adulc assonggoni

LOKONÉ WONG ORÉP

Udane wis rodo terang, sak mariné sembayang Isya’ kiro-kiro jam woluan hun déwékan mertamu “ Asslaamu’alaikum “ ; “Wa’alaikum salaam” Kang Bodos njawab salam isun. Ring kono ugo ono anake lanang penggarepé muridisun bengén magih sekolah ring SMA..... Adem rasane atai serto dilajoka’en, hun melebu ring kamar tamau, pikiran hang asalè nggerongsang rasané koyo wis nemu padang. Serto let rodo suwé anak penggarepé ngetoka’en widang kopai telung gelas. eLet sedilut maning ono suwarane spidah montor ngarepé umyah mandeg. “Assalaamu’alaikum”, salah sijiné muridé teko merono ; “ Wa ‘alaikum salaam” bareng hang ono ring njero ruangan tamu kompak podo njawab. Dilajoka’en tamu iku mau temokno yo salah siji muridé. “Monggo’ mlebaet .... kebeneran wedang kopiné pas tigo’ nikaei , monggo roh diénum kopinék mumpung tasik anget... kendelan mawon nikai mboten ènten kancanék” omongé Kang Bodos ngasoraken awaké . Hun lan Muridé emèh barengan ngomong : “mboten nopo-nopo’ Kang nikei empun cekap... Kulo saget ketemu sampéan ngèten nikai adeem rasané atei”.
Umyah hang adoh teko raméné kutho Banyuwangi. Adoh teko hang arané keméwahan lan gebyaré donyo, umah hang cilik saiki wis dikeramik bido ambi rongtahun kepungkur; Ukurané kiro-kiro enem lawan songo’. Ono kamar turau akehé loro’, kamar keluarga yo dienggo nonton tipai lan dienggo kamar mangan keluarga pisan; Kamar ngarep hang dienggo nerimo tamau. Umyah hang cilik hang lumayan apik. Tapi masio gedigau hang aran muridé teko merono gentenan baén jarè Kang Bodos. Hang teko merono macem-macem murid hang ditakokaken lan bido-bido keperluanék.
“Monggo’ roh diénum dadiyo mekotan, anu pak gendisé tasék teng ngandap” Kang Bodos mbalèni maning supoyo kopiné podo diombék. Hun ambi muréd iku mau bareng ngiling kopi ring lèpèkan terus let sedilut kopi hun ombék. “ Al hamdulillah “ kopi anget melebu gorokan tambyah padang pikiran lan moto’ adem rasané atèi.
Sak uwisé takon “ dugi nggriyo mawon tah?; mboten jawah tah teng ngriko’; kesehatané keluarga kepundai ; penggawean lan liyo liyanék; terus Kang Bodos mbukak omongé gedigei : “Wong orép néng alam ndonyo’ nikau tan keno kinoyo ngopo”. Kang Bodos mulai cerito’ nyang muridé. Anané Kang Bodos ngomong gedigau, polaé yané ikau asalé bengwèn sak durungé manggon ring kono’ yané lakoné uripé iku soro’. Soroné yané yo mulo kudu gedigau jarénék. Terus Kang Bodos nyeritakaen Lakone Uripé hang wis dilakonai.
Kang Bodos : “ Kulo nikai sengwen tasik anyar-anyaran kaléh tiang istri kulo soro’”
Murid takon : “Soro kepundei Kang”
Kang Bodos : “ Nggéh soro temenanan niko’ , saking soroné urip kulo’ dulur kulo dèwèk nikau mboten ènten hang ajeng teng kulo’, ojo maning nyokani tedanan teng kulo’ jaré basanané; “ tenong-ténongo érég kemureb, ngomong-ngomongo’ ngelirik hing arep”.
Muridé takon kambi rodo’ héran : “ Indané sampék kados mekoten Kang ?”
Kang Bodos : “ Masa-alaah ndiko nikau, kari mboten percados teng kulo’ ”; “ Sampéan tangledaken mpun teng rabin kulo’ “
Muridé : “ Moso mekoten Kang .... yo kari kebyangeten temenan dèrèk ndiko nikau padahal kan niku dèrèk ndiko dèwèk; mandanéyo kadung tiyang lintau yooh Kang? Aju kepundai”;”Sebab kepundiyo mawon hang aran dulur; èlè’o tanpo rupo ibaraté. Hang aran dulur yo tetep dulur, ojo sampék kulo sampéan medotaken seduluran. Jaré hang biso ngomong megotaken suduluran biso ngurangi rijekei.... mekoten tah Kang? “.
Kang Bodos nerusaken ceritanék : “ Yo leres nikau “ ; “ ..... Naming sedoyo niku wau asalé sumber kesalahan dugi kulo dèwèk nikai”.
Murid : “ Leh ndiko nikau .... salah ndiko dèwèk kepundi héh ceritanèk kulo kok dadi tambyah penasaran, padahal sampéan sak nikai saget kulo arani tiyang hang adem ayem mboten enten masalah hang mboten saget sampéan adepai. Sedoyo murid sampéyan dugi Indonesia pucuk wetan sampèk pucuk kulon. Dèrèng hang dugi luar negerei mung kari telpon masalah bèrès mekoten yoroh ? ”
Kang Bodos: “ Mekèten .... “ . kang Bodos ambi rokokan nerusaken ceritanék : “ Sak jané Bapak Emak kulo niku ninggali warisan teng kulo lan dérék kulo niku cukup; Umpomo dienggo urip sak beneré mawon, kulo lan rabin kulo’ nikau cukup, malah-malah saget lebih” ; “ tapi kulo saat nikau kurang nyukuri nopo hang dadi paringané Pengéran”(Gusti Allah).
Murid : “ Mboten nyukuri kepundei séh Kang ” ?
Kang Bodos : “ tasik anak kulo’ buru laér kulo’ niku demen maén “ ; yo kertau , geluthuk, èrèk-èrèk .... buntutan sampék entèk-entèkan warisané dugi Bapak lan Emak kulo’ malah sawahé embok kulo yo katut kulo sadék, yoro empun wéh ? hèh hèh hèh ” Kang Bodos ambi gemuyau; “ Mulai nikau lah kulo sadar éling dawuhé Gusti hang akaryo jagat “ sak temenè Gusti Allah iku hing bakal ngerubyah nasibe menungso kadung menungso iku mau hing gelem ngerubyah déwék” ; ” kadung gedigai terus kelendai tah anak lan rabinisun “ ; “ kulo mulai medamel sak benerék, ésuk sampék bedug kadang sampék sorèn nggolèt pangan turut pesésér ngukuri segoro’ (mancing) kadang angsal kadang mbotaen, nggih dugi angsal kulo mancing nikau hang kulo enggè nedo’ saben dino’ kaléh anak lan rabin kulo’ mekoten terus sampék anak kulo hang nomer tigo laér ” ; “ Embenginék kulo’ pados ilmu nggé sanguné tuwèk, kulo megurau teng Bapak Mertuwan kulo dèwèk, teng poro Kiai, teng sesepuh pundi mawon kulo cecep ilmunék. Naming kulo belajar teng alam yo sering kulo lampahi, alas lan guwo’ pundi mawon sampék teng alas Purwo yoro empun ? nggih kulo lampahi “
Murid : “ Sampéan meguru teng Kiai lan teng alam kepundi nikau Kang ?”
Kang Bodos disambi rokokan maléh nerusaken ceritanék ambi gemuyau meledèk katon untunék hang magéh wotoh dadiyo umuré wis lebéh sewidak loro tahun : “ mekètan yah tiyang gesang ring alam ndonyo nikau ibaraté mung mampir ngombék “ ; “ orép teng ndonyo nikau mboten dangau, mung sedilut mboten ènten umuré sampék sewu tahun, padahal orip hang sak beneré nikau nggih orip sak sampuné pejah nggih tah ? “ ; “ dados hang kulo suwun sagetho orip hang sampurno wonten ndonya lan akhérat menké “ ; “ nggih nikupun hang kulo padosei nopo ten pak Kiai nopo teng alam “
Murid : “ yo enggéh Kang “
Kang Bodos : “ Kulo nikei asliné yo kepéngén sogéh nikau, sinten séh tiyangé hang mboten kepéngén sogéh ? sedoyo tiyang akèh-akèhé yo kpéngén sogéh yoro enggéh ? , naming kulo nyalah dalan kulo’, yo nopo’ umyah sawah warisan mpun èntaen sangking kepinginé tambyah sogéh dienggo maén ( diudokka’en ) “ ; “ warisan mboten tambyah akèh malah tambyah entèk-entèkan héh héh héh” Kang Bodos ambi gemuyu maning.
Murid : “ Slaminé sampéan megurau teng pak Kiai, teng alam lan maksudé ungelé sampéan ... Wong orip ring ndonyo tan keno kinoyo ngopo nikau kepundai ? “
Kang Bodos : “ Mekètaen ... sogéh pangkat derajaté, sehat larané, rjekiné, orép lan matiné menungso nikau hang nggadah pakem mung Gusti Allah; Kulo lan sampéan nikei mung saget ngelampahi nopo kang dadi perintah lan nebihi larangané Gusti Allah” ; “ methenthengo kang kepundei mawon mpun sampéan medamel, sampéan nggolet tombo, nggolet pangkat derajat, tetep kulo sampean kudu tunduk patuh nopo kang dados pakem utowo takdire Gusti Allah” ; “ wajibé kulo sampéan ikhtiyar syaréat lan tawakkal”
Murid : “ sniki sampéan mpun saget istilahé niku murid sampéan hang nggadahi masalah saget maringi pencerahan pepadangé atei niku kepundai Kang ? “
Kang Bodos : “ Kulo nggadah Guru Kiai linuwéh hang maringi snépo teng kulo’ ... “Mbyah kadung sampéan melebu Swargo ojo kiyambekan Mbah, hing enak dèwèkan melebau suwargo nikau, dadiyo kulo yo Sampéan ejak mbyah melebu Suwargo’. Wénaak byareng-byareng melebu Suwargo nikau Mbyah “ Kang Bodos niroks’en omongané Gurunék ; “ Molai niku pun kulo nikei purun mbokak babagan ilmu tuwèk ngantos sak niki-bikai “
Murid : “ masalah nopo mawon “
Kang Bodos : “ Nggih macem-macem masalah contoné masalah ilmu tuwèk yoniku Iman Islam lan Ihlas hang sak beneré “ ; “( pengobatan, pengasihan, kepangkatan, lan kathah maceme masalah ) “ ; “ kirangan nggih sintaen hang nduduai padahal geriyan kulo nyelempit ngetaen nikei yah, tapi ènten mawon hang dugei ngerikei “ ; “ Sedoyo nikau Gusti Allah hang nggadah pakem lan ngersa’aken “ ; “ kulo nikei mung terimo ngelampai lan kulo mboten ènten pamrih nopo-nopok “ ; “ umpomo kulo poron tahun embèn Hajian tahun 1434 kulo dijak hajei, padahal mpun dibetakka’en artho sak tumpuk mbuktekka’en kiyambeké sukses warungé, niku tiyang Papua ngriko’ “ ; “ mung liwat HP kulo saranaken ngarepan warung supados ditanduri tebau cemeng... Alhamdulillah diparingi garus warungék “ : “ naming kulo mboten purun... Tiyang haji niku kan lamun kuwoso’ ngoten tah ? “ . Kiro-kiro pirang dino kepungkur ono penelpon teko Jakarta nuwun solusi, rabine niku meteng nopo penyakit ? kang Bodos namung nyuwun supados maos Surat An Nas ping sepoloh angger mari sembayang limang waktau, lan dikongkon ngombék banyu kelopo hang wis kéréng. Let pirang dino oléh kabyar teko Jakarta jaré ceritane penyakité hang nempel ring rahimé wis ilang waras mari sanking kersané Allah Swt. Malah-malah wong Jakarta nikau ambi keluargané arep dugei ngerikei mung kanggo silaturrahmi lan kesuwun saking syukure maring Allah Swt jaré Kang Bodos.
Murid : “ nggih mpun dangau Kang, mpun méh jam kaleh welas sak dèrèngé wangsul kulo nggih sampean paringi sangau ( ilmu )
Kang Bodos : “ Nggih nikai sampéan tolis ...” Kelimah nikau dilakoni dalu tengah wengai sak sampune sholat tahajud . terus dzikir lan kelimah hang sampean tolis niku wau diwoco terus meneng kaléh ngilangaken roso kepinginan kedonyan, tan keno kesusu ngumbar howo nafsu. Insya Allah Gusti hang moho Agung maringi pituduh hang biso dienggo ngelakoni orip hang sak beneré lan weruh dalané moléh madep Gusti Allah Swt.
Murid : “ Nggih mpun Kang sepuntené lan pendongané mawon “ ; “ Wassalaamu ‘ alaikum warohmatullohi wabarokaatuh “
Kang Bodos : “Wa’alaikum salaam Warohmatullahi Wabarokaatuh “
Serto murid iku mau moléh, hun magéh ring kono keloronan ambi Kang Bodos hang magéh nerusaken ceritoné. Uliyé ngangsu kaweruh merono-merono’ ; sakat uliyé urép soro keloroloro, endi Kiai hang linuwéh diparanei, endi alas lan guwo hang jaré angker yané paranei, dilungguwei ( kholwat ) ; Sangking kepinginé nduwé kaweruh hang luhur, sangking kepinginé weruh sejatiné orép hang sak benerék. Lan sangking kepinginé selamet ring ndonyo lan akherat. “Umpomo angsal rejekei yo rejeki hang berkah dienggo sangu ibadah, ojo sampék rejeki katah tapi mboten berkah. Artiné rejekei niku wau ojo sampék dados alangané kulo sampéan madep teng ngersané Gusti Allah Hang Moho Agung” gedigu ceritané ( Lakoné Wong Orép ) hang magéh dilakoni Kang Bodos.
Hing keroso wés jam hiji bengei, hun gesah ambi Kang Bodos, rasané koyo mung sedilut, paran kang hun rasakka’en orép kang hun lakonei koyo-koyo magéh adoh. Durung gadug kang aran orép sak beneré orép, magéh nggerongsang hing karuwan. Sedurungé pamitan hun njaluk nyang Kang Bodos supoyo mulang muruki isun supoyo weruh Lakoné Wong Orép kang sak beneré. Wurukané Kang Bodos antarané ring ngisor ikei:
1. “ Bejo bejané wong kang lali luwéh bejo wong kang éléng lan waspodho ( RM Ronggowarsito ) artosé kulo sampéan niku kudu ati-ati orép teng ndonyo, sebab kathah sanget alangan lan ma’siat kang saget ngalangi atiné kulo sampéan marek dumateng ngersané Gusti Allah kang Moho Kuwoso”
2. “ Sak empuné sampéan sholat tahajud dalu tengah wengei mantun maoco syahadat istighfar sholawat lan liyoliyané sampéan maos nikei ...... ( sepurané kang kathah mboten tolés teng cerito nikei kanggé ngindari khilafiah ) “ terus sampéan meneng pun lan kudu ihlas ngedohono howo napsau. Insya Allah kirangaen ngkapan ? Sampéan badé angsal hidayah saking Gusti Allah. Lakoné Orép sampéan niku mengké diduduwaken”
Wulangané Kang Bodos buru marei kiro-kiro jam setengah loro bengei hun terus pamitan “wassalaamu’alaikum warohmatullahi wabarokaatuh” Kang Bodos nyalami isun ambi jawab salam “wa’alaikum warohmatullahi wabarokaatuh” ; “ ngatos-athos pak lan kesuwun rawuh sampéan ” . nggih podho-podho Kang Bodos kulo nggih kesuwun.
Banyuwangi Ditolés : 7 Rejeb 1434 H / 17 Mei 2013 M
adul charli assonggoni

Thursday, April 22, 2010

PESAN

Bintang-bintang mulai bermunculan. Langit sudah mulai hitam. Sepi. Wussh...!!. Angin bertiup kencang pada malam itu. Linda hanya duduk termenung di ruang tamu. Tiba-tiba... tok..tok..tok.. terdengar suara orang mengetuk pintu.
huhh..siapa ya, malam-malam begini??
“iya tunggu sebentar!!”
Linda pun beranjak dari tempat ia duduk dan berjalan menuju pintu. Tetapi saat membuka pintu. Kosong. Tak ada satu pun orang di depannya. Linda terheran. Anneh..!! pikirnya. Linda melangkahkan kaki ke depan bermaksud ingin mencari orang usil yang mungkin sedang mengerjainya. Tapi hasilnya nihil. Memang tidak ada siapa pun di sana. Ah..mungkinkah aku sedang berhalusinasi??. Linda pun berbalik dan kembali masuk ke dalam rumahnya. Saat berdiri tepat di depan pintu. Shrrekk.... Linda merasa ia telah menginjak sesuatu. Dan ternyata benar. Sebuah amplop putih yang ia injak.
“Amplop siapa ini?? Apa amplop ini ditujukan kepadaku?? Atau mungkin salah alamat??” Tanya Linda dalam hati.

Untuk putriku Meylinda Putry Cecylia.

Kalimat itu tertulis jelas di depan amplop. Itulah yang membuat Linda yakin bahwa amplop itu memang ditujukan kepadanya. Tak sabar. Linda segera membuka isi amplop itu. Sepucuk surat. Dan dilihat dari kalimat tadi, Linda semakin yakin kalau surat tersebut dari ibunya. Karena hanya ibunyalah orang tua yang ia miliki saat ini. Ayahnya telah meninggal dunia karena kecelakaan.

Linda, bagaimana kabarmu,nak? Maafkan mama karena selama ini mama tidak pernah menghubungimu. Kalau bisa, maukah kamu datang kemari liburan sekolah nanti? Betapa senangnya hati mama seandainya kita bisa bertemu lagi.

Tess.... tak terasa sebutir air mata Linda jatuh membasahi kertas. ‘Memang aku rindu pada mama. Tapi dia tega meninggalkan aku dan ayah karena kami miskin. Bahkan waktu pemakaman ayah pun dia tidak menampakkan mukanya. Walau pun sebenarnya aku tak ingin, tapi sekarang, aku tak punya siapa-siapa lagi untuk bergantung selain dia.’
Di bagian bawah surat tertulis alamat rumah ibu Linda yang berada di kota X. Dan Linda tersentak setelah melihat tulisan tersebut.
“hha..!!ini kan kota tempat ayah kecelakaan.” Kata Linda. Hal inilah yang membuat Linda ingin pergi ke tempat ibunya. Linda pun memutuskan, ia akan berangkat besok malam dengan menaiki kereta api.
**
‘baru jam 7 lewat kenapa sudah sepi, ya? Apa tidak ada bus atau taksi?’ pikir Linda. walaupun Linda sudah menulis surat tentang keberangkatannya hari ini, tapi itu tidak menjamin ibunya akan menjemput. Ciit.... tiba- tiba sebuah mobil berhenti di depannya. ‘Syukurlah, lebih baik aku Tanya pada orang itu.’
“maaf,pak. Apakah anda tau rumah Pak. Andi Brahmantyo?”Tanya Linda kepada orang yang sama sekali tidak ia kenal.
“eh!? Rumah Pak. Andi Brahmantyo??” orang itu kaget dan terlihat ketakutan
“sebaiknya kamu jangan pergi ke tempat itu!!urungkan saja niatmu!!” setelah memberikan saran demikian kepada Linda, orang itu langsung buru-buru pergi.
“eh,pak. Tunggu...” Linda berusaha mencegah kepergian orang itu. “ tunggu sebentar,pak. Paling tidak, tolong beri tahu saya bagaimana caranya agar bisa sampai ke sana. Karena Ibu saya tinggal di sana. saya mohon,Pak.” pinta Linda.
“oh..jadi kamu anak istri kedua Pak. Andi Brahmantyo, ya?” Tanya orang itu.
“iya benar, pak.”jawab Linda.
“Baiklah. Aku akan mengantarmu ke sana. Soalnya tempatnya tidak bisa dicapai dengan jalan kaki.” Kata orang itu kemudian.
“tapi,pak. Anda bilang tadi lebih baik jangan mendekati tempat itu. Sekarang kok malah mau mengantar saya.” Linda bingung.
“karena ada desas-desus, disana ada hantunya.” Sahut orang itu.
Hantuu...?? pikir Linda, dia mungkin adalah orang yang suka berbicara yang tidak-tidak. Dia kelihatan suram dan membuat perasaan Linda jadi tidak enak. Kemudian dari belakang, ada yang memegang bahu Linda. sreet.... reflek, Linda melepaskan pegangan itu dari bahunya. Linda pun menoleh kearah orang yang memegang bahunya. Ternyata, dia adalah seorang pria berwajah sangat tampan.
“wah, maaf ya. Sepertinya aku telah mengejutkanmu. Aku datang untuk menjemputmu.” Kata pria itu.
Waah...tampan sekali!! “e…eh…! Iya” sambung Linda gugup.
“kenalkan, namaku Mario Stevano Brahmantyo. Panggil aja aku Rio. Kamu pasti Linda kan?” lanjut pria tampan itu.
“i..iya, aku Meylinda Putry Cecylia. Panggil aja aku Linda. Berarti kamu anak Pak. Andi Brahmantyo donk..” terus Linda.
“yupps..bener banget. Aku yang ditugaskan menjemputmu. Kalo’ gitu, ayo kita pergi sekarang!!lama-lama disini kita bisa kedinginan.” Ajak Rio.
Ah, bagaimana dengan orang tadi??
“ada apa lagi?” Tanya Rio.
Ah, biar saja... “e..nggak ada apa-apa kok.” Jawab Linda.
Linda dan Rio pun menuju mobil. Mobil itu melaju kearah gunung. Dan di gunung tersebut merupakan tempat ayah Linda meninggal. Linda berusaha tidak memikirkan hal itu. Sekarang, ia hanya memikirkan apa yang harus Linda lakukan saat bertemu dengan ibunya nanti. Di tengah perjalanan, ia sempat mengobrol dengan Rio.
“benar-benar di balik gunung. Apa tidak repot jadinya?” Tanya Linda.
“bagaimana ya..awalnya ayahku membeli vila ini tanpa perhitungan. Tapi, karena ia sakit-sakitan, sepertinya ia akan tetap tinggal di sini seterusnya.” Jelas Rio.
‘villa...beda sekali dengan kehidupanku dan ayah. Tapi walaupun tak punya uang, bersama ayah saja sudah membuatku bahagia’ pikir Linda.
“berapa lama lagi kita sampai??” Tanya Linda lagi.
“sebentar lagi kok. Kalo’ kita sudah melewati puncak gunung, baru kita sampai.” Jawab Rio.
“puncak gunung??itu kan tempat ayah kecelakaan. Kenapa bisa kecelakaan di tempat yang begitu dekat dengan rumah mama??” kata Linda dalam hatinya.
“Nah..sampai dehh..” ujar Rio.
Mereka berdua sampai di sebuah vila yang begitu megah. Linda sempat heran. Bagaimana mungkin, di balik gunung seperti ini terdapat bangunan yang semegah ini pula. Bangunannya terkesan kuno, tapi bagaimanapun juga memberikan kesan yang menggetarkan perasaan. Memang masuk akal jika penduduk setempat mengatakan bahwa tempat ini adalah rumah hantu.
“silahkan masuk nona..” Rio mempersilahkan Linda masuk.
“iya..terima kasih, Rio..” sambung Linda.
‘anehh..seharusnyaa di dalam lebih hangat dari pada di luar. Tapi, sekarang di sini dingin sekali.’ucap Linda dalam hati. Tak lama kemudian, dari belakang terdengar suara...
“wajahmu benar-benar mirip.” Suara tersebut berasal dari seorang laki-laki tua dengan kursi rodanya. Itukah Pak. Andi Brahmantyo??. Laki-laki tua itu hanya mengucapkan satu kalimat. Dan setelah itu dia pergi. Kemudian, di lantai dua, seorang wanita seumuran ibu Linda memanggil Linda. Dan dia memanglah ibu Linda.
“Linda.” panggilnya.
“ibu.” Sahut Linda.
Wanita itu lari menghampiri Linda. Dan memeluk Linda.
“Linda, mama rindu sekali pada mu,nak. Coba perlihatkan wajahmu pada mama!! Terima kasih Linda. kamu benar-benar kemari. Padahal, mama pikir mama tidak akan pernah bertemu kamu lagi...Aduhh senangnya...” kata mama Linda.
“iya ma. Linda juga rindu mama.” Ujar Linda.
“ya sudah, ayo masuk!! Kamu pasti kedinginan. Mama sudah siapkan makanan untuk kamu saying.” Sambung mama Linda.
Ternyata mama Linda bisa juga menyambut Linda dengan terbuka seperti ini. Sepertinya, dalam hati mama Linda tidak ada kesadaran bahwa ia telah membuang anak perempuannya sendiri.
Saat makan malam, Linda dan keluarga Brahmantyo berkumpul, termasuk Rio.
“sungguh..Linda telah menjadi gadis yang sangat cantik. Mama benar-benar bangga padamu,nak.” Ujar mama Linda.
“ah..bukannya mama yang terlihat selalu muda dan cantik??” sambung Linda.
“Eh, sudah nenek-nenek begini dibilang masih muda.” Sahut mama Linda.
Uhhukk..uhukk...
“papa kenapa,pa?? waduhh..jangan-jangan masuk anginnya kumat lagi.” Kata mama Linda.
sreet… tanpa basa basi lagi, mama Linda mengambil sebuah selimut dari kamar terdekat dan memberikannya kepada kepala keluarga Brahmantyo yang sakit-sakitan itu. Setelah itu, mama Linda mengantarkannya ke kamar. Sementara Linda berbicara pada Rio tentang ibunya itu.
“tak ku sangka.” Kata Linda.
“apa??” Tanya Rio.
“mamaku benar-benar mengabdi seperti itu.” Jawab Linda.
“tak kau sangka?? Tapi, memang dari dulu mamamu melayani ayah dengan sungguh-sungguh,kok. Apalagi sekarang ayah sedang sakit.” Lanjut Rio.
‘ternyata mama benar-benar mencintai dia, sampai dia tega meninggalkan aku dan ayah.’ Pikr Linda.
Malam pun semakin larut. Semua orang ingin melepas lelah dengan mereka tidur. Tapi tidak dengan Linda, ia tidak bisa tidur karena kedinginan. wussh..wusshh... angin di luar pada malam itu benar-benar dingin.
Berr..berrr... “uuuuh..kenapa dingin sekali malam ini?? Aneeh.. dinginnya tak seperti biasanya.” Ujar Linda.
“waah..apinya mati, pantas saja.” Setelah melihat perapian dan perapiannya mati, Linda berniat ingin menyalakannya. Tapi, persediaan batu bara di kamar itu pun telah habis. Linda ingat, dia melihat tumpukan batu bara di ada di ruang tamu. Linda pun pergi menuju ruang tamu untuk mengambil batu bara. Saat sampai di ruang tamu. Sepi. Linda merasa hanya sendirian di rumah ini. Tiba-tiba terdengar suara tap..tap..tap..krrieeet... “suara apa itu??” Tanya Linda dalam hati pada dirinya sendiri.
“ohh..hanya jemdela yang terbuka. Aku harus menutupnya.” Ujar Linda setelah melihat jendela yang mengarah ke taman terbuka. Saat melewati ruang keluarga, Linda melihat seluruh ruangan tersebut penuh dengan darah. Aaaaaaaa.... teriakan Linda membuat semua orang terbangun.
“ada apa Linda??” Tanya Rio.
“itu ruang keluarga penuh dengan darah,Rio. Aku takut.” Jawab Linda ketakutan.
Mama Linda pun ikut terbangun karena teriakan Linda tadi. “kamu kenapa Linda?? ada apa tengah malam begini??” Tanya mama Linda.
Linda pun menjawab, “di ruang keluarga,ma. Banyak darah. Aku takut.”
“ah, masa’ sih,Lin?? Coba kita lihat.” Ujar Rio. Mereka pun sampai di ruang kelurga, dan apa yang dilihat oleh Linda itu berubah. Tidak ada setetes darah pun yang ada di ruang tamu.
“tuhh kan..nggak ada apa-apa.” Kata Rio.
“mungkin kamu Cuma sedang berhalusinasi aja,Linda.” lanjut mama Linda.
“tapi tadii...” sahut Linda.
“sudah..mungkin kamu kecapean. Lebih baik sekarang kamu istirahat!!” kata mama Linda.
Kali ini Linda benar-benar bingung. Jelas-jelas dia tadi melihat darah berceceran dimana-mana. Linda hanya bisa berkata aneeh..!!.
**
Hari ini cuaca cerah sekali. Linda berjalan-jalan melihat-lihat sekeliling rumah. Saat di ruang keluarga, ia melihat kepala keluarga Brahmantyo yang biasanya naik kursi roda, kali ini dia bisa berjalan sendiri dengan kedua kakinya. Dia mengancam Linda agar tidak memberitahukan semua ini kepada siapa pun.
“shhutt..!!” “ jangan katakana ini pada siapapun!! Kalu tidak, kamu akan terima sendiri akibatnya!!” ancam laki-laki tua itu.
Kemudian, lima hari berlangsung menyenangkan bagi Linda. dan itu semua berkat Rio. Hanya saja pada suatu hari, Linda mendengar mamanya sedang dimarahi oleh kepala keluarga Brahmantyo.
“ah,cerewet!!” ujar Pak. Andi Brahmantyo.
“tapi suamiku...” sahut mama Linda.
“kau kira berkat siapa kau bisa hidup enak seperti ini,hah!!” bentak laki-laki itu. “ sekarang, cepat pijat kakiku!! Capek dan pegal sekali kakiku.” Lanjutnya.
“i..iya.” jawab mama Linda.
Mendengar pertengkaran itu,‘ini jalan hidup yang menjadi pilihan ibu. Aku sama sekali tidak akan bersimpati kepada ibu.’ Pikir Linda.
Tak terasa, Linda ketiduran di sofa.
“wah, sudah hampir jam 1. aku ketiduran di sini. Lebih baik aku segera ganti baju lalu tidur di kamar.” Ujar Linda. Tapi, saat ia ingin menutup jendela, ia melihat sesosok bayangan orang. Ia pun menghampiri bayangan itu. Setelah sampai di tempatnya, bayangan itu menghilang. Ah,mungkin aku salah liat. Pikirnya. Linda pun kembali masuk kedalam rumah. Di dalam rumah, ia malah melihat lampu ruang tengah menyala. Karena penasaran, Linda pun menghampirinya. Di ruang tersebut, Linda melihat mamanya sedang berduaan dengan Rio.
“pengorbanan yang sia-sia.”
“tapi dia sedang sakit, aku tidak tega membiarkannya. Karena aku ini istrinya.”
“tapi kamu tidak cinta kan?”
“kamu jahat,Rio. Kamu menuduhku menikah dengannya karena uangnya?”
“bukan begitu. Dulu ayah memang sosok yang gagah, tapi sekarang, hanya seorang lelaki tua yang sakit-sakitan. Sebaliknya, kamu masih muda dan cantik. Aku sudah tak tahan melihatmu menderita lagi dan lagi. Aku tak mau kau Cuma sekedar jadi ibuku, karena aku…cinta padamu.”
Mendengar pembicaraan itu, Linda sangat terkejut. Mama dan Rio…!!. Dan dari belakang telah berdiri kepala keluarga Brahmantyo dengan membawa sebilah pisau.
“akhirnya tetangkap basah juga. Dasar pengkhianat!!” ujar laki-laki tua itu.
“suamiku, kakimu...” sahut mama Linda.
“ayah, jadi ayah mengikat wanita ini dengan berpura-pura sakit.” Lajut Rio.
“diam kau..!!” bentak Pak. Andi Brahmantyo yang sedang marah besar.
Khhiiaaatttt…………. “mama awass..” teriak Linda bermaksud ingin menolong mamanya yang akan di tusuk oleh suaminya sendiri.
Kyaaaaaa...splassh.... darah mama Linda muncrat kemana-mana. Mama Linda telah tewas oleh suaminya sendiri.
“sekarang giliranmu anak manis.” Mata laki-laki tua itu tertuju pada Linda. Linda tersentak. Ia segera lari dan meminta pertolongan.
“Tolooong...toloong...adduh.” di tengah saat ia berlari, Linda terjatuh karena tersandung sesuatu. Tapi, tiba-tiba, seorang laki-laki yang seumuran dengan kepala keluarga Brahmantyo itu datang menolong Linda. dan tak di duga, laki-laki itu adalah ayah Linda yang ternyata masih hidup.
“ayah..bagaimana bisa?? Ayah kan...” ujar Linda.
“ayo cepat lari!!” sahut ayah Linda.
Crreeb...ayaaaah...!!. ayah Linda pun tewas seketika terkena lemparan pisau. Linda bermaksud ingin menolong ayahnya. Tetapi di saat detik-detik terakhir, ayahnya berpesan kepada Linda “janganlah kau membenci ibumu, ia hanya wanita yang lemah.”
“ayah...” kata Linda sambil menangis.
“Linda, dengan tangan dan kakimu sendiri, gapailah kebahagiaan...” itulah kalimat terakhir dari ayah Linda. Sedangkan pak. Andi Brahmantyo yang berada di tengah jalan, terseret oleh mobil hingga masuk ke jurang.
**
Ayaaah...!!. Linda terbangun dan tiba-tiba berada di sebuah ruangan yang ia tak kenali.
“kamu sudah bangun,Linda.” Ujar Rio.
“Rio, dimana aku??” Tanya Linda.
“Rumah Sakit. Kamu ditemukan pingsan di puncak gunung.” Jawab Rio.
“puncak gunung?? Ayahku?? Lalu mama??” Tanya Linda lagi.
“maaf,Linda. ayahku yang telah membunuh mereka berdua. Dan ayahku sendiri, telah tewas jatuh ke jurang. Sudah dua minggu ini polisi mencari mayat ayahku, tapi tidak ketemu juga.” Jelas Rio.
“dua minggu???”
Beberapa hari kemudian, Linda dibolehkan pulang dari rumah sakit. Ia memutuskan untuk kembali ke kotanya yang dulu bersama Rio. Mereka berdua pun hidup bersama, menjalani susah senangnya hidup bersama. Dan sampai tua, Linda tetap mengingat pesan terakhir dari ayahnya ;
Dengan kaki dan tanganmu sendiri,
Gapailah kebahagiaan...